Column: God bij de publieke omroep

Jaren geleden reageerde ik op een vacature bij de KRO in Hilversum. Ik werkte als actrice in Amsterdam en door de beruchte 11 september had ik tijdelijk minder opdrachten, dus ik kon wel een bijbaan gebruiken voor drie dagen in de week. Leek me een geweldige combinatie: het TV-vak, met mijn geloof en mijn organisatorische kwaliteiten bij deze publieke omroep. Deze was toen nog niet gefuseerd met de NCRV.

Ik werd uitgenodigd voor een gesprek met iemand van personeelszaken en een secretaresse van de betreffende afdeling. Na de standaardvragen naar aanleiding van mijn CV werd het stapeltje papieren en het schrijfblok ferm opzij geschoven en met een doordringende blik zei de dame van P&O, dat ze een persoonlijke vraag ging stellen. Ik stroopte nog net niet mijn mouwen op; ik vond het eindelijk interessant worden. 

“Wanneer heb je voor het eerst God ervaren?”

Het leek alsof ik een dreun voor mijn hoofd kreeg. Ik had kunnen verwachten dat er een dergelijke vraag kwam, maar de dreun kwam niet van buitenaf, maar van binnenuit. Ik voelde het waterpeil achter mijn ogen stijgen. En ik was weer even op de speelkamer van de kinderafdeling van het ziekenhuis in Oldenzaal.

Ik was 13 en had een ongeluk gehad. Ik was van mijn fiets gereden door een vrachtwagen en belandde met mijn verwondingen op de afdeling Oogheelkunde van het Heil der Kranken in mijn woonplaats. Toen daar op een gegeven moment bedden nodig waren, werd ik naar de afdeling er tegenover gebracht; de kinderafdeling. Maar, zoals ze daar zo mooi zeiden: ‘ik zat tussen servet en tafellaken in’, dus ik kreeg een kamer apart. Mede omdat op die kamer de deuren wagenwijd open konden, zodat het hele bed door de opening kon. Ik mocht namelijk nog niet lopen.

Ik kreeg na een paar dagen een kamergenootje. Een jochie van 2,5 jaar dat ze bij zijn volle verstand een pin door zijn gebroken armpje hadden geslagen. Hij huilde dus veel. Van pijn, maar ook omdat hij niet begreep waar hij was en waarom papa en mama steeds weggingen. Ik kon niet meer slapen en werd daarom voor de nacht door een verpleegkundige naar de speelzaal gebracht. Een grote, lege ruimte met hoge plafonds en lange donkere gordijnen tot op de grond. Ik voelde me er heel eenzaam.

Dus wat ging ik doen? Bidden. Dat wil zeggen God vragen of hij me asjeblieft snel weer beter wilde maken, zodat ik naar huis kon. Ik zou nooit meer klagen dat ik naar school moest en altijd lief zijn en meer van dat soort deals met de Allerhoogste.

Ik werd er heel kalm van en het marchanderen werd langzaamaan een persoonlijk gesprek met God. Op een gegeven moment viel ik in een heerlijke, diepe slaap. Ik keek er vervolgens elke dag naar uit om de nachten door te brengen in die speelkamer en onderonsjes met mijn hemelse Vader te hebben.

Ik vertelde het ook zo uitgebreid aan de dames bij de KRO, met een lach en een traan. Ik was die mooie momenten na zo’n twintig jaar helemaal vergeten en het was zo fijn om me deze toen ineens te herinneren. 

Ik kreeg de baan overigens niet. Geen idee waar dát aan lag...

Marleen Bode
spreker bij mijlpalen
T: 06 5353 5605
W: marleenbode.nl