Column: Reünie

Een uitvaart is soms net een reünie. Familieleden en vrienden zien en spreken elkaar weer, soms na jaren, bij de koffietafel in het crematorium. Het is een soort ontlading na de emoties en spanning rondom de afscheidsplechtigheid van een overleden dierbare.

Toen de echtgenote en zoon van de overleden mijnheer het hier met me over hadden, al vroeg in het gesprek dat ik met hen had voor het schrijven van zijn levensverhaal, vertelde mevrouw dat haar echtgenoot dit ook op die manier ervoer. Ze fluisterde hem dan altijd toe: “Je houdt je gemak hè?” Maar als hij dan weer iemand zag die hij goed kende en lang niet had gezien, dan kon hij zijn enthousiasme niet verbergen. Toen ik daar om moest lachen en vroeg of ik de plechtigheid hiermee mocht afsluiten, leek hen dat een goed idee. 

Op dat moment ervoer ik de aanwezigheid, de energie, van een man naast mij. Tja, er is meer tussen hemel en aarde en ik had het vermoeden, dat dit mijnheer was die zich aan me kenbaar wilde maken. Ik voelde, dat het hem óók een goed idee leek om zijn afscheid op deze manier luchtig af te sluiten en hij gaf me daarbij een klopje op mijn schouder. Maar niet met zijn hand; ik voelde een voorwerp. En het volgende moment zag ik een keu. Ik vroeg voorzichtig aan de familie of mijnheer graag biljartte.

Het was voor mij een bijzondere kennismaking met deze vrolijke man

“Jahaa!” was hun antwoord. Hij speelde heel graag en had vroeger een biljarttafel, in de kelder onder zijn woning, waar hij met velen memorabele partijtjes ‘tien over rood’ speelde, waarbij je met je witte bal eerst de rode bal moet raken voordat de tweede witte bal geraakt mag worden. Hij heeft er tevens voor gezorgd, dat er een biljarttafel kwam bij een appartementencomplex van de woningbouwvereniging waarvan hij directeur was. Het was een grote hobby van hem, die hij tot het eind van zijn leven nog heeft uitgeoefend.

Het was voor mij een bijzondere kennismaking met deze vrolijke, vriendelijke man, die via mij zijn vrouw en zoon liet weten dat hij er nog was. Een troostende gedachte.

Zo zat ik enige tijd geleden aan tafel met een vijftal familieleden die discussieerden over de muziek bij de plechtigheid. Het ene klassieke muziekstuk na het andere kwam voorbij. Ik hoorde ineens ‘binnenin mijn hoofd’ de Radetzkymars van André Rieu. Grappig, want dit is nu niet bepaald typische uitvaartmuziek. Op het moment dat de gemoederen enigszins opliepen, riep de zoon uit: “Mama, als we papa écht een plezier willen doen, dan moeten we de Radetzkymars van André Rieu draaien!”

Ik ben ervan overtuigd, dat onze dierbaren die ons zijn voorgegaan naar de Spirituele Wereld nog een oogje in het zeil houden. En dat wij hen terugzien op het moment dat wijzelf oversteken naar de andere kant. Wat een fantastische reünie zal dat zijn!
(Met toestemming van de familie geplaatst.)

Marleen Bode
spreker bij mijlpalen
T: 06 5353 5605
W: marleenbode.nl

Lees ook

Column: Afscheid nemen