Column: Afscheid nemen
Column“We konden nog afscheid nemen”, zei de echtgenote over het ziekbed van haar man. Het leek haar erger als hij ‘plotseling zou zijn omgevallen’. Een ander lijkt het prettiger als het leven ineens voorbij is. Dan is er geen lijden.
Hoe dan ook: afscheid nemen is altijd moeilijk. Niet per se door een overlijden, maar ook als iemand uit jouw leven vertrekt en doorgaat met zijn eigen leven, met of zonder een nieuw persoon naast zich. Of als je, aan het eind van een fijne dag samen, die lieve vriendin uitzwaait en de NS weer zorgt voor de afstand van 150 km tussen jullie. Of als je ontslag neemt of krijgt en die leuke collega’s moet missen. Slechts een paar voorbeelden van afscheid.
‘Het meest lastige om te doen in het leven is loslaten. Niet alleen dierbaren loslaten, maar ook het leven’
We krijgen geen gebruiksaanwijzing mee bij onze geboorte hoe we dit moeten doen, maar het is iets waar we allemaal mee te maken krijgen in het leven en wat het meest lastig is om te doen: loslaten. Niet alleen dierbaren loslaten, maar ook het leven.
Het is vier jaar geleden dat de wereld op z’n kop stond door corona. In de eerste golf werd ik ziek. Flink ziek. Ik werd op een nacht wakker en dacht: “Dit is het einde.” Ik lag in bed als een vis op het droge naar adem te happen. Ik kon alleen nog piepkleine teugjes lucht via mijn mond naar binnen halen. Om nu te zeggen dat mijn leven aan me voorbijflitste is overdreven, maar ik had wel gedachten over wat ik allemaal had gedaan en wat ik niet meer zou kunnen afmaken als ik op dat moment zou overlijden.
Was ik bang? Nee. Nou ja, een klein beetje. Ik geloof heilig in een leven hierna, maar voor mijn gevoel was ik nog niet klaar op deze planeet, dus ik baalde er voornamelijk van.
En dat zei ik in gedachten tegen de engelen. Dat ik graag verder wilde leven. En ik vroeg hun, dat als het wél mijn tijd was, of ze de overgang naar de andere kant zo snel en zo zacht mogelijk wilden laten verlopen. Ik heb even gehuild en viel weer in slaap, om de volgende ochtend wakker te worden met een flinke ademteug.
“Stel niks uit; je kaarsje kan morgen gedoofd zijn.” Nog een uitspraak die me is bijgebleven van de eega na het overlijden van haar man. Leef elke dag alsof het je laatste is, want je weet niet of je gezegend bent met een grote, stevige stompkaars of met een klein theelichtje.
Laat in elk geval jouw eigen licht schijnen, voordat je van het leven hier afscheid neemt…
Marleen Bode
uitvaartspreker en
trouwambtenaar
T: 06 5353 5605
W: marleenbode.nl
