Column: In de agenda
ColumnBij de meeste mensen staat een vakantie, zeker in de zomer, al vroeg in de agenda. Er wordt naartoe geleefd; je hebt tijd voor jezelf en voor de mensen om je heen, tijd om bij te komen, uit te rusten, leuke dingen te doen, et cetera.
De dood komt meestal onverwachts; als een dief in de nacht. Letterlijk of figuurlijk. Of tijdens een ongeval. Of op vakantie. Het zal Magere Hein een rotzorg wezen of hij je ophaalt uit Nederland of vanaf een eiland in de Middellandse Zee. Zelfs tijdens een levensbedreigende ziekte weet je niet wanneer de dood voor de deur staat. Toen mijn vader in het hospice lag, wisten we dat hij niet lang meer te leven zou hebben, maar toch piepte hij er tussenuit op een moment dat we het niet verwachtten.
‘Zijn vrouw glimlachte naar hem, terwijl er een traan over haar wang liep’
Soms maak je een afspraak met de dood. Dat wil zeggen: met de huisarts. En dan staat het tijdstip van overlijden in de agenda. Ik werd gebeld door de uitvaartondernemer, dat mijnheer ernstig ziek was en een paar dagen later euthanasie zou krijgen. Hij wilde graag zelf zijn levensverhaal vertellen en dat kon hij dan ook nog beluisteren, voordat hij afscheid nam van het leven.
Nadat ik had aangebeld, deed zijn echtgenote de deur open. Ik werd hartelijk ontvangen en binnen twee minuten zat ik in de slaapkamer aan het bed van haar man, die er absoluut ziek uitzag. Maar hij zat stralend, rechtop in zijn bed en vertelde met twinkelende ogen dat alles nu geregeld was. De uitvaartondernemer was geweest met wie hij al zijn wensen had doorgenomen voor de crematie en nu was ik er, om het afscheid verder vorm te geven. Hij was blij en dat sprak hij uit. Zijn vrouw glimlachte naar hem, terwijl er een traan over haar wang liep en ze vroeg of we zin hadden in koffie.
De slopende ziekte was terug van weggeweest. Het was genoeg. Zijn lichaam was op; het kon nog meer kuren en therapie niet meer aan. Het einde was in zicht. “Nu wil ik niet meer”, had hij gezegd. Hij voelde zich hulpeloos en machteloos en was verdrietig, vooral om zijn vrouw. De huisarts werd ingeschakeld en de euthanasieverklaring nogmaals getekend. Na een bezoek van de SCEN-arts die groen licht gaf, werd een datum geprikt in de agenda. Op een donderdagmorgen, rond koffietijd.
In de loop van volgende maand liggen de tijdplanners voor het nieuwe jaar in de winkel. Ik koop dan alvast een nieuwe, omdat er inmiddels huwelijken gepland staan in 2025 die ik mag voltrekken. Als ik de trouwerijen bevestig aan de gemeente die over een jaar pas gaan plaatsvinden, zet ik gekscherend in de mail “dat ik het met liefde zal doen, bij leven en welzijn”. Je weet tenslotte niet wanneer jouw tijd ophoudt en je geen agenda meer nodig hebt. Eens komt wie ammoal oet de tied!
Marleen Bode
spreker bij mijlpalen
T: 06 5353 5605
W: marleenbode.nl
