Eerst de spoorbrug, dan de woningen?

Ook nieuwsgierig naar hoe Enschede denkt over bepaalde zaken? André le Loux en Evert den Boef ook! Zij dagen u uit om over onderwerpen na te denken en uw mening te geven. De reacties worden in de volgende Huis aan Huis Enschede gedeeld. Stuur uw reactie van maximaal 200 woorden (onder vermelding van naam) naar demeningvanenschede@dwfmedia.nl voor dinsdag. De redactie behoudt zich het recht voor om reacties niet te publiceren.

Tussen de Telgendijk en de Noord Esmarkerrondweg staat een nieuwe woonwijk gepland, een duurzame wijk met circa 200 woningen. De start zou vanaf juli 2026 moeten beginnen, maar er zit een kink in de kabel. De bewoners van Stokhorst verzetten zich, dus dreigt er uitstel. En dat klinkt niet goed.

Enschede moet bouwen. Daar zullen de meeste inwoners het wel over eens zijn. Jongeren zoeken een woning, ouderen willen kleiner wonen en de wachtlijsten lopen op. Dus dat er plannen zijn voor woningbouw bij Telgendijk klinkt logisch.

Waar verzetten de bewoners van Stokhorst zich dan tegen? 

Ja, dat zijn verschillende zaken. De één wil dat het groen blijft, anderen verzetten zich ertegen dat er ook sociale woningbouw komt, maar het lijkt dat het grootste probleem de ontsluiting van de wijk is, met daarbij het grootste knelpunt de spoorbrug in de Noord Esmarkerrondweg. En is dat niet terecht?

Soms lijkt het erop dat vragen stellen van bewoners als lastig wordt ervaren, maar we willen toch inspraak? Dan gaat het erom hoe je met de vragen en opmerkingen van omwonenden omgaat en het liefst hoe snel je hen gerust kunt stellen en/of de problemen oplossen. 

In vele steden zijn nieuwbouwplannen en in al die steden is gebleken dat de ontsluiting een groot probleem is. Dat is ook erkend door het Rijk en zij heeft toezeggingen gedaan aan gemeentes. Worden die dan weer niet waargemaakt?

De spoorbrug in de Noord Esmarkerrondweg is al jaren een obstakel waar heel veel tegen geageerd wordt. Allereerst is het esthetisch een gewrocht, maar met de daar uitkomende zijwegen is er een zeer onoverzichtelijke situatie ontstaan waarbij je het tegemoetkomende verkeer aan de andere kant van de brug niet kan zien aankomen. En de weg is nu al heel druk en wordt bij de bouw van de nieuwe wijk nog drukker. 

Is het dan zo vreemd dat bewoners zich afvragen wat er gebeurt als er straks honderden woningen bijkomen?

Waarom lijkt het bovendien zo vaak alsof eerst de huizen worden gepland en pas daarna wordt gekeken of wegen, bruggen en voorzieningen het allemaal nog wel aankunnen? Zou dat niet juist andersom moeten?

Zo krijgen bewoners het gevoel pas serieus te worden genomen wanneer plannen al bijna vaststaan. Dat men mag meepraten, maar niet echt meer mee kan beslissen.

Natuurlijk heeft onze stad woningen nodig. Maar hebben inwoners dan niet ook recht op duidelijkheid over verkeer, veiligheid en bereikbaarheid?

Want als mensen nu al dagelijks hinder van de brug ervaren, hoe ziet dat er dan straks uit? 

Misschien zijn de bewoners van het Stokhorst helemaal niet zo tegen bouwen, maar is het echte probleem de ergernis over de spoorbrug die eigendom van ProRail is. Maar moet de gemeente dan de druk op ProRail niet opvoeren?

Wat vindt u? Moet er een andere, overzichtelijke spoorbrug komen? Of moet de bouw van de wijk gewoon doorgaan?

Reacties: Jongerenoverlast: waar ligt de grens?

We leren niet van onze blunders. In de 60’er jaren werd er in Enschede gereld door Marokkaanse jongeren.

Niemand wist een oplossing Politie niet, en hulpverleners en directie van scholen niet. De jongeren in Enschede kregen een grotere vrijheid dan ze in Marokko ooit gekend hadden en maakten er gebruik van. 

Op een huisbezoek zei een Marokkaanse vader tegen mij: Ik wist niet dat hij zo vervelend was. Ik ben zijn vader, blij dat je me dat verteld hebt.  

Drs. Wilhelmina Bladergroen leerde ons dat we ons moeten verdiepen in andere culturen. Ze werd in die tijd als wetenschapper verguisd. We denken vaak te groot terwijl de oplossing voor ons ligt.
Drs. Herman Ketz

Ze hebben waarschijnlijk alleen maar voeding gehad en geen opvoeding.

En als ze uit het buitenland komen, regelrecht retour naar hun eigen vaderland.

En altijd de ouders laten opdraaien voor de onkosten
Willem Rosier