Angst

“Vluchten kan niet meer”, zongen Frans Halsema en Jenny Arean zo’n 60 jaar geleden en ze hadden gelijk. Vroeger was dat romantisch, hand-in-hand de opkomende zon tegemoet. Maar vluchten is niet romantisch. Maar zij weten eerder waar jij bent, dan dat jij het weet. Wie zijn “zij”? 

Zij zijn de nieuwe machthebbers met macht, in de zin van invloed uitoefenen op menselijk gedrag. Invloed op factoren als geld, banken, overheden, religies, media, economie, voedsel, internationale relaties, sport, subsidies, computernetwerken, etc. Je hebt het dan over instituties als de Wereldbank, de VN, de EU, NAVO en zo kan ik nog wel even doorgaan.  

Zij, de nieuwe machthebbers, checken ’s nachts de veranderingen in uw computerbestanden. Bijvoorbeeld, elk bericht met het woord bom of bombe erin wordt gecontroleerd. Dus ook nu deze tekst en deze krant. Er zijn mensen die hiervan bang worden en daar kan ik me wel iets bij voorstellen.

Wie zijn overigens die good en/of bad guys? Als ik lees dat de Taliban de beschikking hebben over drones met bommen en raketten, over een straaljager en een Apache-helikopter, dan weet ik dat we er nog lang niet zijn en misschien wel nooit komen.

Ik vraag me bij de beelden af: is 20 jaar hulp van Europa en Amerika voor niets geweest?

Jaren geleden reed ik over de rondweg van Amsterdam en hoorde ik op de lokale radio een reportage over antisemitisme in het lager onderwijs. Dan weet ik het even niet meer. Dit in Nederland. Er zijn Amerikaanse particuliere veiligheidsbedrijven, die mensen uit Afghanistan hebben gehaald. Mensen die een anti-terreur beding in hun werkcontract hebben. Daarin belooft de werkgever bij een eventuele gijzeling, alles te zullen doen om de gegijzelde(n) te bevrijden.

Ik krijg de beelden van Kaboel niet van mijn netvlies. Kinderen, baby’s net zo oud als mijn kleinzoon worden in de handen gedrukt van de soldaten. Margriet liep weg en kon het niet aanzien. Zoveel ellende en hoop op een beter leven werd de bodem ingeslagen. Is 20 jaar hulp van Europa en Amerika voor niets geweest? “Vluchten kan niet meer” is realiteit geworden. Onze oudste dochter heeft de coup in Myanmar meegemaakt. Gelukkig kon ze nog net op tijd wegkomen. Door het oog van de naald gekropen. De beelden van Kaboel herinneren ons aan de angst die wij toen hadden. Voor veel mensen is er grote onzekerheid, angst en bomaanslagen. Ze willen vluchten maar ze kunnen niet meer.

Jan Visser

Column Jan Visser