Rosalie van Blanken bewandelt het Drenthepad met ups en downs

Rosalie van Blanken wandelt over het Drenthepad. In zeventien etappes legt ze 329 kilometer af.

Enschede - De tweede week wandelen voor de Hersenstichting gaat met ups en downs bij de Enschedese. “De verschillende lengtes van de etappes breken mij een beetje op. De ene dag 30, dan weer 14 en dan weer 23. Ik merk dat ik niet in een mooi ritme kom op deze manier. Door mijn NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel) sla ik een beetje op slot en weet ik even niet wat te doen. Gelukkig heb ik een lieve man thuis zitten en die gooit de planning eens op tafel. Kaarten erbij, afstanden berekenen, overnachtingsmogelijkheden bekijken. Na een paar uurtjes belt hij terug. Hij heeft de route op kunnen delen zodat ik iedere dag 16,5 kilometer loop en steeds uitkom bij een camping. Hij biedt aan om vanaf thuis de campings voor mij te regelen zodat ik daar geen omkijken naar heb. Het lijkt mij een prima idee en zo ga ik verder.’’

Schitterend
Wandelen over het Drenthepad is bepaald geen straf, zo meldt Rosalie. “Drenthe is werkelijk schitterend en heel afwisselend. Ik heb behoorlijk pijn aan mijn rechterhiel en de blaar die daar zit, wil maar niet genezen. Toch zet ik gewoon door want ik ben geen opgever. De prachtige natuur, de leuke ontmoetingen, de liefdevolle mensen die mij aanmoedigen, helpen en ondersteunen en de donaties die binnen komen slepen mij er doorheen. Ik heb onderweg nog twee keer een moment dat ik volledig blokkeer door een onverwachte situatie. Dat is wat NAH met je doet. In onverwachte situaties sla je op slot en raak je volledig in paniek. Dat kan soms zelfs iets heel onbenulligs zijn. bijvoorbeeld iemand die vlakbij iets laat vallen wat een hard geluid geeft. Gelukkig kan ik op die momenten mijn man bellen. Die praat mij er doorheen en motiveert mij weer. Ik kom mezelf behoorlijk tegen maar dat is ook waar ik dit voor ben aangegaan en het maakt mij sterker. Ik wordt via Facebook heel erg goed gevolgd door veel mensen. Ik hoop dat ik hen met mijn blogs en dagverslagen een inkijkje kan geven in wat het leven met NAH inhoudt. Daarnaast hoop ik nog steeds mijn streefbedrag binnen te halen via de donaties, zodat er meer onderzoek gedaan kan worden naar gezonde hersenen. Op het moment dat ik dit schrijf ben ik de 250 kilometer gepasseerd en ga ik er volle bak tegenaan de laatste 90 kilometer. De laatste dagen zijn nu zo gepland dat ik iedere dag iets minder kilometers hoef. De campings waar ik sta bieden mij allemaal gratis plek en sommigen geven zelfs een donatie mee. Ik heb zin in de laatste week.’’