‘Je ziet geen boot die hetzelfde is’

ENSCHEDE - Het havengebied van Enschede is het oudste en grootste bedrijventerrein van de stad. Het bestaat uit ruim 300 bedrijven en is goed voor zo’n 6000 arbeidsplaatsen. Maar er gebeurt van alles, waar veel Enschedeërs geen weet van hebben. In deze serie artikelen gaan Johan Koning en Hans Bouma op zoek naar de verhalen rond de haven en het Twentekanaal. En die zijn er genoeg.

In de vorige aflevering vertelde Bert Geels hoe hij een jaar of zeven geleden zijn (derde) Allegro voor ‘een habbekrats’ kocht. Op de twaalf meter lange boot had brand gewoed, dus hij kon er vrij voordelig aan komen. Toch is het geen goedkope hobby, dat ‘bootjevaren’. “Nee, maar iedereen stopt natuurlijk geld in zijn hobby.”

“Mijn vorige boot heb ik goed kunnen verkopen, dat scheelt natuurlijk ook. En hier heb ik dus bijna alles zelf gedaan, ook dan bespaar je. Maar goed, hier was het dashboard verbrand, het plafond was verbrand, de aluminium ramen lagen eruit. Die had de brandweer eruit geslagen. Eerst had iemand anders de boot gekocht, ik had er toen geen geld voor. Maar dat bleek iemand met twee linkerhanden te zijn. Na vijf jaar wou hij er weer vanaf. Toen had ik het geld er wel voor.”

Naast een op het juiste moment gevulde portemonnee, beschikt Geels over twee rechterhanden. “Ik ben ooit begonnen als timmerman, voordat ik bij de woningcorporatie als opzichter terechtkwam. Het scheepstimmerwerk, met al die rondingen, heb ik mezelf aangeleerd. En ik heb mijn eigen machines.” 

Dat ronde is wel specifiek voor de betimmering op een boot. Logisch, legt Geels uit: “Op een schip moet je geen scherpe punten hebben. Als je op ruw water komt, dan loop je het risico dat je door elkaar wordt geschud. Het ronde is om verwondingen te voorkomen.”

Op de werf in Enschede heeft hij zo’n twee jaar aan zijn paradepaardje gewerkt. “Alles heb ik nieuw gebouwd, er zit nog een beetje van het originele in. Maar dat heb ik bekleed met mahoniehout. En de vloer heb ik helemaal geschuurd en weer in de lak gezet.” 

Dat wil overigens niet zeggen dat Geels alleen maar nieuw materiaal in zijn boot heeft gebruikt. “Het was allemaal hokje-hokje, ik wilde wat meer ruimte. Er zat een deur in, die ik niet op die plaats vond passen. Maar die heb ik mooi gebruikt als deur voor de douche. Zo doe ik ook aan circulair bouwen”, glimlacht hij. “En van het oorspronkelijke bed heb ik een dinette gemaakt: twee banken en een tafel.”

Zo veranderde hij het schip uit de jaren ’70 tot een modern jacht. “Dit is een Super Waddenkruiser. Daarvan zijn er in Nederland tientallen gebouwd. De basis is gewoon goed, die vaart nog wel veertig jaar. Toch zul je er nergens een zien die precies hetzelfde is. Al is het zijaanzicht van deze nog precies hetzelfde als het origineel. Ik heb er dezelfde ramen in gezet. Maar ik heb wel een achterdek van 3,25 bij 3,10, daar kun je met de hele familie op zitten.”

Op de werf is hij een van de vraagbaken voor de andere schippers en eigenaren. “Niet om te bluffen, maar op het gebied van timmeren is er niemand die dat kan zoals ik. We hebben veel schik met elkaar, helpen elkaar. Heel veel boten die hier liggen, zijn opknappertjes. Daar moet altijd werk aan gebeuren. ‘s Morgens om kwart voor negen zitten we hier al koffie te drinken en dan lossen we allerlei wereldproblemen op”, besluit hij. “En we hebben ook gezamenlijke feestavonden, dat is heel gezellig.”

Tips over de Enschedese haven? johan@johankoning.nl.