Film No Bear op het doek in Concordia

Concordia heeft weer nieuwe films. Zoals No Bears, dat speelt in Turkije en Nostalgia, dat speelt in het Italiaanse Napels en een inzending is voor de Oscars. Maar ook films als Falcon Lake, vanuit Canada en dichter bij huis de film Koninklijke Fabriek.

No Bears: van filmmaker die van Iran geen films meer maken mag

In 2010 verbood de Iraanse overheid filmregisseur Jafar Panahi om nieuwe films te maken of om zijn thuisland Iran te verlaten. Toch wist hij sindsdien prachtige films als Taxi Teheran en 3 Faces te maken. En nu is er zijn nieuwste film No Bears, waarin we de filmmaker zien in een dorp aan de grens met Turkije, terwijl hij op afstand een filmcrew aan de andere kant aanstuurt.
In parallelle liefdesverhalen krijgen twee stellen te maken met de sociale machtsstructuur waarin ze verkeren. Tegelijkertijd raakt Panahi ongewild betrokken bij een politieke rel in het dorp als hij wordt gevraagd een foto te delen van een koppel in een verboden relatie. Het drama escaleert en al snel wordt duidelijk hoe ogenschijnlijk onschuldige artistieke acties, extreme gevolgen kunnen hebben.

Nostalgia: na veertig jaar keert een man terug naar zijn geboorteplaats Napels

Na jarenlang in Egypte te hebben gewoond, keert zakenman Felice Lasco terug naar zijn geboorteplaats Napels om zijn bejaarde moeder te bezoeken.
Hij herontdekt de stad gevuld met eigen regels en gewoontes, maar ook vol herinneringen die hem nog steeds achtervolgen. Ondanks dat de lokale priester hem op het hart drukt zijn verleden te laten rusten, zoekt Felice zijn jeugdvriend Oreste op, inmiddels een gevreesde maffiabaas. Nostalgia is de Italiaanse inzending voor de Oscars.

Falcon Lake: teder en tegelijkertijd mysterieus verhaal over een eerste liefde.

De 14-jarige Bastien reist met zijn familie naar een huisje aan een meer op het platteland van Quebec. Ze brengen er de vakantie door met het gezin van haar moeders beste vriendin. Bastien is onder de indruk van de 16-jarige dochter Chloé, die ongegeneerd humeurig is en zich liefst onttrekt aan het toezicht van de volwassenen.
 Ondanks het leeftijdsverschil, is Chloé gecharmeerd van Bastien en nodigt ze hem uit op feestjes.

Filmmaakster Charlotte Le Bon weet in haar regiedebuut - gebaseerd op de graphic novel van Bastien Vivès - de sfeer van een lange landerige zomervakantie waarin van alles maar ook niets gebeurt te treffen.
De prachtig somber gefotografeerde setting van het duistere door bos omringde meer zorgt voor een mysterieuze spanning.

Koninklijke Republiek: over de slagwerksectie van het Koninklijk Concertgebouworkest

Filmmaakster Carmen Cobos kreeg exclusief toegang tot een groep musici binnen het Koninklijk Concertgebouworkest: de slagwerk- en paukensectie. Ze spelen een ondersteunende rol, maar zijn absoluut onmisbaar.
De vaardigheden van deze groep zijn zo divers en uniek, dat in het 135-jarig bestaan van het orkest slechts 26 musici virtuoos genoeg werden geacht om deel uit te kunnen maken van dit team.
De wereldberoemde dirigent Bernard Haitink noemde ze “De republiek van het slagwerk”. Ze staan nooit in de schijnwerpers, maar het is een genoegen om de groep te leren kennen. Om te ontdekken hoeveel ze van hun vak houden, om hun instrumenten geven en hun onderlinge verbondenheid waarderen.
De docu is een feelgoodfilm over vriendschap, vakmanschap en muziek.