Rosalie ‘overleeft’ de eerste etappes
Human InterestENSCHEDE - De Enschedese Rosalie van Blanken heeft NAH, maar dat weerhoudt haar niet van lange wandeltochten. Ze liep al het Drenthepad en het Noaberpad en nu is ze bezig met het Trekvogelpad. Van Bergen aan Zee naar Enschede, over 414 kilometer. Om geld in te zamelen voor de Hersenstichting.
De eerste vijf dagen noemt Rosalie ‘een rollercoaster’. “De eerste dag vertrok ik met prachtig weer. De eerste kilometer over het strand en dan de duinen in. Mul zand, heel warm en later op de dag in de volle zon, over graspaden naar Alkmaar. Het tempo zat er goed in en de donaties kwamen binnen, wat natuurlijk ook motiveert. Warmte is voor velen erg vervelend, maar ik ervaar het meestal niet als een enorm lastige prikkel gelukkig. Dat was op de dag erna wel anders. Het was frisser en er waaide een flinke wind. Ik kan daar heel erg slecht tegen en al na een paar kilometer had dit alle energie uit me gezogen. Het werd daardoor een hele zware en lange etappe, maar het is gelukt en ik stond op een heel rustige camping. Op de camping bleek dat ik een flinke blaar had gelopen. Waarschijnlijk is er op dag 1 wat zand in mijn schoen gekomen en dat is gaan schuren. Lopen met blaren is voor mij niet zo’n probleem, dus ik heb het even verzorgd en heb er een second skin pleister op gedaan en ben lekker gaan slapen. De volgende ochtend leek alles wel oké en ik ben in een fijn zonnetje naar Zaandam gelopen. Ik sliep twee nachten bij een pedicure. Toen we mijn pleister verwijderden, bleek dat de blaar was gaan ontsteken. Dat was behoorlijk schrikken, want wat nu? De huisartsenpost werd gebeld en er werd advies gegeven mijn temperatuur in de gaten te houden, de wond te verzorgen en niet te gaan lopen. Gelukkig had ik geen verhoging en met een pedicure en een buurvrouw die bedreven is in wondverzorging, kwam dat deel ook wel goed. maar niet lopen? Dan ben je bij mij verkeerd, want ik heb mijn doel nog lang niet bereikt.’’
Er kwam een oplossing. “Omdat ik deze vier nachten niet hoef te kamperen en bij mensen thuis slaap, was het mogelijk mijn zware tas even af te laten en met enkel wat water en eten in een kleine rugzak te lopen. Zo zou ik mijn voet een beetje ontzien. De dag erna dus weer de wandelschoenen aan en 22 kilometer gelopen. Het voelde redelijk allemaal en de dag erna ging het nog beter met de wond. Ik heb dus geluk gehad. Mijn hoofd ontploft inmiddels wel van al deze extra prikkels en mijn hersenletsel zorgt ervoor dat ik enorm in doemscenario´s blijf hangen. Gelukkig kan ik altijd mijn man bellen, die mij er dan heel goed doorheen praat.’’ De route vindt Rosalie ‘prachtig’. “Tot nu toe heel veel weidse uitzichten en pittoreske dorpjes. Ik ben door mijn geboortestad Alkmaar gelopen. het was leuk om weer eens te zien, maar ben ook blij dat ik nu in het rustige oosten van het land woon. Toen ik Alkmaar achter mij liet was dat wel even emotioneel. Symbolisch loop ik deze tocht om mijn oude leven, zonder NAH, achter me te laten en naar de toekomst te lopen, met NAH, in Enschede.’’