Rosalie gaat op pad met een blessure aan de kleine teen
Human InterestRosalie van Blanken is dinsdag begonnen aan het wandelen van het Trekvogelpad, over 414 kilometer, van Bergen aan Zee naar Enschede. De Enschedese zamelt geld in voor de Hersenstichting.
Enschede - Vlak voor de start heeft Rosalie nog de laatste dingetjes geregeld. “Ik heb wat spulletjes die ik mag verloten en daarvoor ben ik naar een mooie plek gegaan om leuke foto’s en filmpjes te maken. De laatste week voor vertrek heb ik gebruikt om mijn backpack voor de laatste keer te checken en goed af te stellen. Ik heb de planning nog één keer doorlopen voor de zekerheid en gecheckt of ik voor iedere nacht een slapplek heb en of ik alle telefoonnummers heb van mensen die mij onderweg willen helpen. Ook heb ik nog een heerlijke ronde gewandeld van zo’n 22 kilometer. Dat voelde allemaal heel goed. Mijn nieuwe wandelschoenen zijn echt net op tijd ingelopen nu. Ik heb alleen een heel kleine blessure aan mijn kleine teen wat behoorlijk zeer doet, maar het is niet anders, daar moet ik gewoon doorheen.’’
Het belooft geweldig weer te worden de eerste week. “Misschien wel wat warm, maar dat is vele malen beter dan kou, regen en wind. Natuurlijk ben ik wel op alles voorbereid. Behalve de zonnebrand heb ik ook een poncho mee. Die is knalblauw en wordt gekscherend mijn pinopak genoemd. Om mijn backpack zit nu een heel mooi bedrukte regenhoes. Hierop zit een QR code naar mijn actie, waardoor mensen die mij onderweg treffen, direct kunnen doneren. Met de donaties gaat het sowieso al best goed en ik wordt door veel mensen gevolgd op Facebook inmiddels. Ik ben blij te zien en te merken dat ik erg veel mensen bereik met mijn verhalen over NAH en over wat dit kan doen met een persoon in het dagelijks leven, want niet alleen ik ervaar dagelijks de gevolgen van niet aangeboren hersenletsel, maar met mij zijn er in Nederland nog zo’n 650.000 geregistreerde lotgenootjes. Het is dus enorm belangrijk dat deze groep zich begrepen voelt. Ik probeer in mijn verhalen en blogjes altijd in een soort ‘Jip en Janneke taal’ uit te leggen hoe bijvoorbeeld prikkelverwerking voor mij werkt en ik geef daar voorbeelden bij die het heel tastbaar maken voor mensen zonder hersenletsel’’, aldus Rosalie. ‘’Als ik op straat loop en er toetert een auto op een meter of tien afstand, dan komt dat bij mij binnen alsof ik een meter naast een enorme scheepshoorn sta. Het dagelijks leven kent zo enorm veel prikkels. Het zou fijn zijn als ik een stukje bewustwording kan creëren en dat mensen iets meer rekening met elkaar houden. Dat is mijn motivatie voor mijn wandeltocht.’’