As je mekaar niet meer vertrouwe kan, waar blijf je dan?
Heeft u het nog gevolgd?
De verkiezingen in Nederland, veel mensen bleven thuis.
Dat zegt toch genoeg? Mensen hebben er geen vertrouwen meer in.
Vroeger ging je gewoon stemmen. Nu hoor je steeds vaker: “Waarom zou ik gaan stemmen, ze doen toch wat ze willen.”
Maar waar komt dat gevoel vandaan? Kijk alleen maar naar de Toeslagenaffaire.
Duizenden ouders die jarenlang onterecht als fraudeur zijn weggezet. Levens kapotgemaakt, gezinnen in schulden en ontwricht.
En de overheid? Die keek te lang weg. Hoe herstel je dat vertrouwen nog?
En dan Groningen. Huizen die scheuren door aardbevingen als gevolg van gaswinning.
Bewoners die al jaren in een gestut huis wonen zonder uitzcht op herstel. En de ingenieurs- en bouwbureaus, die de schade moesten vaststellen werden schatrijk.
En dan Den Haag, minister Sjoerdsma trekt 19 miljoen euro uit voor de Palestijnse hulporganisaties UNRWA, een paar dagen nadat de Tweede Kamer nog instemde met de bezuinigingen op dezelfde UNRWA. Het lijkt alsof dat soort geldstromen gewoon doorgaan terwijl velen hopen op compensatie vanwege de gestegen energiekosten.
Voor veel mensen voelt dat als: wordt er wel geluisterd naar wat de Kamer zegt?
Ondertussen speelt er van alles, ook dichterbij huis. Te weinig woningen, een gevoel van onveiligheid en jongeren die voor een paar euro huizen in brand steken.
En wat doet de overheid, praten, praten en nog eens praten. Beslissingen worden niet genomen.
En bij dat praten, praten we dan vooral langs elkaar heen?
Moet het duidelijker, meer transparantie en minder achterkamertjes politiek van de bestuurders? Maar hoe dan?
Gewoon eerlijk zeggen wat kan en wat niet? Ook als dat geen populaire boodschap is?
Als je impopulaire maatregelen neemt valt half Nederland over je heen, dus men is uiterst voorzichtig met het doen van uitspraken. Maar is dat wel goed? Want nu lijkt het soms alsof er van alles beloofd wordt…terwijl je al weet dat er maar weinig echt verandert. U kent de uitspraak nog wel: “10 nieuwe steden er bij!" Één dag na de verkiezingen werd door een partijgenoot doodleuk verteld dat je de uitspraak moet zien als een metafoor! Zo win je het vertrouwen niet terug.
Dus moeten we beter luisteren naar de ander en dan proberen samen een oplossing te bedenken, of beter gezegd moeten we niet denken in oplossingen in plaats van in problemen ?
Want als je elkaar niet meer vertrouwt, hoe moet het dan verder met de samenleving?
Of is het vertrouwen inmiddels zo ver weg, dat niemand nog gelooft dat luisteren überhaupt zin heeft?
Hoe ziet u dat in Enschede want...
As je mekaar niet meer vertrouwe kan, waar blijf je dan?