Jos Eertink weet niet of hij al eens eerder gesolliciteerd heeft naar deze erebaan: "Mijn vrouw Maike vroeg het me ook al en ik moest haar het antwoord schuldig blijven."
Jos Eertink weet niet of hij al eens eerder gesolliciteerd heeft naar deze erebaan: "Mijn vrouw Maike vroeg het me ook al en ik moest haar het antwoord schuldig blijven." (Foto: Maike Hedder)

Er woont weer een dichter in de Javastraat

  Cultuur

Enschede - Jos Eertink werd begin februari verkozen tot nieuwe stadsdichter. De 35-jarige Enschedeër vond zichzelf niet beter dan medegenomineerden Daniëlle Spoelman en Ahmed Yilmaz, wél anders. "We waren heel verschillend in onze manier van dichten, maar ik vond hun bijdragen ook mooi. Kennlijk spraken mijn gedichten de jury het meeste aan."

Jos Eertink volgt Margót Veldhuizen op. Net als zijn voorgangers mag Eertink de Enschedeërs twee jaar lang een poëtische spiegel voor houden. Tubantia zal maandelijks een gedicht plaatsen - het eerste stond er op 20 februari in -, hij mag iets gaan doen op de aankomende Culturele Zondag en hij heeft de raadvergadering van maandag 4 februari mogen openen met een gedicht. "Dat laatste schijnt traditie te zijn."

Geheugen

Hoewel Jos Eertink een relatief jonge stadsdichter is, laat z'n geheugen hem wel in de steek op de vraag of hij al eerder gesolliciteerd heeft naar deze erebaan. "Mijn vrouw Maike vroeg het me ook al en ik moest haar het antwoord schuldig blijven. Als het al zo is, dan moet het tijdens mijn studententijd geweest zijn. Ergens begin deze eeuw. Ik heb laatst nog gezocht naar de ingezonden werken, maar heb ik niks kunnen vinden."

Geen sneldichter

Hij lijkt het niet erg te vinden, dat de gedichten uit die tijd nu onvindbaar blijken. Perfectionist als hij is, zou hij zich er anno 2019 voor geschaamd hebben. "Het moet inderdaad perfect zijn. Ik ben geen sneldichter, geen Nico Dijkshoorn. Als de eerste flarden op papier staan, leg ik een gedicht meestal weg, om het een dag later weer te pakken en aan te scherpen. Ik heb tijd nodig voor een goed gedicht." Dat gedicht hoeft overigens niet te rijmen. "Nee, ik ben meer van de klank, het metrum en het beeld. Rijm is een middel, geen doel. Ik vind dat je als dichter op zoek moet gaan naar het beste woord, niet per se naar een woord dat rijmt. Dan wordt het vaak geforceerd."

Studie

Eertink is geboren en voor een groot deel getogen in Enschede. Alleen tussen z'n 11e en 19e woonde hij in Almelo. Zijn studie Communicatiewetenschappen bracht hem terug naar Enschede. Hij verzorgde in het verleden de communicatie van het Wilminktheater en tegenwoordig werkt hij bij ILG Foud Group aan de Jaargetijdenweg.

Boswinkel

In Enschede voelt Jos Eertink zich thuis. Het internetplatform Indebuurt vroeg hem al naar zijn vijf favoriete plekken in de stad. Daarover moet hij z'n hoofd nog gaan breken, maar hij zal vast de wijk Boswinkel noemen. "Daar woonde ik tijdens mijn studie. Er is daar al veel gesloopt en nieuw gebouwd, maar Gelderlandstraat nummer 108 schijnt er nog te staan. Enschede kent veel van dat soort straatjes, vooral in volksbuurten, waar van alles naast elkaar woont: mensen van verschillende nationaliteiten, studenten, gezinnen, jong, oud. Mooi vind ik dat." De Oude Markt, de fabriekspanden die er her en der nog staan, het maakt Enschede tot de stad die de dichter wel bevalt: "Ik ben wat dat betreft wel nostalgisch aangelegd. Aan de andere kant heeft Enschede de jeugd ook veel te bieden."

Willem Wilmink

Dat hij in Enschede op z'n plek is, is vooral een gevoel. Hij kan het niet omschrijven: "Als dát gevoel niet blijkt uit mijn gedichten, zijn ze mislukt." De Javastraat zal vast ook in die top 5 belanden. Daar woont hij met z'n Duitse vrouw en hun jonge dochtertje. Een dichter in de Javastraat. Hoe mooi wil je het hebben? Hij lacht: "Toch is het toeval. Het was huis nummer veertig waar we gingen kijken en dat stond toevallig in de straat waar Wilmink werd geboren en ook overleed."

Schilder

Naast dichten is schilderen een passie van Jos Eertink: "Ik zit in Hengelo bij een schilderclubje. Ik werk uitsluitend figuratief, ik ben niet zo van het abstracte." Er is wel een parallel met zijn gedichten. Die zijn ook erg beeldend. Zie: stadsdichterenschede.nl

Meer berichten