Paul Brummelhuis is veertig werkzaam bij manege Het Roessingh. "Maar het is niet zo dat ik belangrijk ben. We moeten het met elkaar doen."
Paul Brummelhuis is veertig werkzaam bij manege Het Roessingh. "Maar het is niet zo dat ik belangrijk ben. We moeten het met elkaar doen." (Foto: PR)

Paul is blind, maar al veertig jaar een graag geziene gast op de manege

Enschede – Paul Brummelhuis krijgt dinsdag 9 juli een receptie aangeboden, omdat hij veertig werkzaam is bij manege Het Roessingh. "Maar het is niet zo dat ik belangrijk ben. We moeten het met elkaar doen'', zegt Brummelhuis.

Paul Brummelhuis (65) woont in Weerselo en stapt bijna elke ochtend op de bus richting de manege van Het Roessingh in Enschede. Daar is hij niet alleen verzorger van de paarden en de pony's, maar stuurt hij ook de vele vrijwilligers aan.

'Ik zie twee tot drie procent'

En dat ondanks een visuele beperking. "Paul is vanaf zijn geboorte bijna blind'', zegt Judy Branger, het hoofd van manege Het Roessingh. "Hij ziet maar twee tot drie procent. Maar dat heeft hem nooit tegengehouden om van zijn hobby ook zijn werk te maken. Zijn liefde voor de paardensport is sterker dan zijn visuele beperking. Hij is al veertig jaar bij de manege een graag geziene medewerker en collega. Hij zorgt ervoor dat de paarden en pony's worden gevoerd, gepoetst en opgezadeld voor de lessen. Daarnaast voert Paul diverse andere werkzaamheden uit. Ook draagt hij zijn kennis en vaardigheden over aan vrijwilligers en stagiairs die hij begeleidt.''

Van de boer

De ouders van Brummelhuis hadden een boerenbedrijf in Weerselo. Vanwege zijn visuele beperking bracht hij zijn jeugd door in Grave, waar hij onderwijs volgde voor slechtzienden. Na zijn schoolperiode is hij stage gaan lopen bij Manege Zandewierde in Hummelo, een manege voor paardrijden voor gehandicapten. Op 1 januari 1979 trad hij in dienst bij de manege in Enschede, waar hij zich tot een volwaardig medewerker heeft ontwikkeld. "Wat ik hier doe wordt gewaardeerd'', zegt Brummelhuis. "Het is heel dankbaar werk. Mensen komen hier rijden op therapiebasis of ze hebben ergens in een te grote groep gereden. Wij zijn meer gericht op kleinere groepen. We hebben ook ruiters zonder beperking.''

Over zijn eigen beperking is hij nuchter. "Ik zie twee tot drie procent en dan houdt het op. Ik ben er mee geboren. Eigenlijk weet ik niet wat ik mis. Paardensport is mijn hobby en dan is het mooi dat ik er ben ingerold. Ik ben meegegroeid met het bedrijf. Ze weten dat het voor mij handig is als alles weer op dezelfde plek wordt gezet.''

Levende have 
Brummelhuis werkt nu nog 28 uur per week. "Maar daar kom je nog wel eens overheen. Je werkt met levende have en dan kan het nog wel eens uitlopen. Gelukkig hebben we een grote groep vrijwilligers die altijd voor ons klaar staan. Daar ben ik heel blij mee.'' Hoewel hij 65 is denkt de Weerseloër er nog niet aan om met pensioen te gaan. "Ik ben nog niet van plan om te gaan stoppen.''

Geen leugentjes

De receptie is dinsdag voor genodigden. Judy Branger omschrijft Brummelhuis als een 'oprechte collega'. "Door zijn visuele beperking is zijn gevoel beter ontwikkeld, dus een leugentje voor eigen bestwil is bij hem niet mogelijk. Hij heeft je direct door!''

Meer berichten