Straatje verder
ColumnDe parkeerplaatsen in de Narcissenstraat waren schaars, dat wist iedereen. Als je heel veel geluk had was er nog een plaatsje vrij in de straat en zelfs dan moest je uitstekende parkeervaardigheden hebben om je auto er nog tussen te manoeuvreren. Een tijdrovend karwei.
De rode Fiat van buurvrouw Petersen stond standaard op dezelfde plek, niemand anders parkeerde hier. De hele straat hield zich aan deze ongeschreven regel totdat de zoon van buurvrouw De Jong zijn rijbewijs haalde en meteen zijn eerste auto kocht.
‘De buurjongen haalde nonchalant zijn schouders op. De parkeerplaats was toch openbaar terrein?’
Toen buurvrouw Petersen terugkwam van haar werk en zag dat haar geliefde parkeerplaats bezet was, was zij niet geamuseerd. Ze ging meteen bij de buren aan de deur om verhaal te halen. De buurjongen haalde nonchalant zijn schouders op. De parkeerplaats was toch openbaar terrein? Zij kon hem niks maken.
De weken daarna speelden de buurvrouwen een gemeen spelletje met elkaar. De ene roddel na de andere werd verteld totdat de man van buurvrouw Petersen het zat was. Hij schakelde Buurtbemiddeling in nadat hij hier goede verhalen over had gehoord bij kennissen.
De vrijwilligers stonden open voor een goed gesprek onder het genot van een kop koffie. Nadat zij beide partijen hadden gesproken gaf de zoon van de buurvrouw aan dat het nooit zijn bedoeling was geweest om de vrouwen tegen elkaar op te zetten. Hij bood aan om voortaan een straatje verder te parkeren. Dat was een oplossing waar iedereen het mee eens was en zo keerde de rust weer terug.
Laura Hannink
Column Buurtbemiddeling
